BİR RUHA DOKUNABİLMEK

 Ve böyle bir dünyada;
Bir insanın ruhuna dokunabilmek, 
En büyük başkaldırıştır..
Artık insanların birbirine bakarken insanı değil,
Görüntüyü gördüğü bir çağın içinden geçiyoruz.
Değerin samimiyetle değil,
Kaç kişinin izlediğiyle; 
Güzelliğin kalple değil, gözle;
Sevginin emekle değil,
Gösterişle ölçüldüğü bir dünya bu.
Ben insanı maddesel değil,
Ruhuyla görmeyi istiyorum.
Bir bakışın ardındaki hüznü fark etmeye,
Söylenmeyen bir cümlenin yükünü duymaya, 
Bir kalbin sessizce yardım istediğini anlayabilmeyi...
Bir insanın ruhuna dokunmak, 
Binlerce gözün önünde görünür olmaktan daha kıymetli.
Varsın samimiyet sessiz kalsın, 
İyilik alkışlanmasın,
Kalpten yapılanlar unutulsun.
Ben yine de içimdeki o tarafı susturmayacağım.
İnsana insan gibi bakmayı, 
Bir kalbi incitmeden sevmeyi,
Bir ruhu yargılamadan anlamaya çalışmayı bırakmayacağım.
Herkesin peşinden koştuğu şeylere 

sahip olmak değil benim derdim.
Ben, bir insanın hayatında 

güzel bir iz bırakabilmenin peşindeyim.
Belki bu çağda fazla naif bulunacağım.
Belki anlaşılmayacağım.
Belki kalpten gelen hiçbir şey, 
Gürültünün arasında yeterince duyulmayacak.
Olsun.
Ben yine de kalbimi kalabalığa uydurmayacağım.
 Bir insanın ruhuna dokunabilmek,
 bütün dünyaya karşı sessizce,
Ben sizin gibi olmak zorunda değilim,
 diyebilmektir.
Ve böyle bir dünyada;
İnsanı insan olarak sevebilmek,
Ruhuna dokunabilmek, 
Kalpten kalabilmek… 
En büyük başkaldırıştır..

                                Medin Üçkan